Jeden z najsłynniejszych sporów dzielących szkolnych polonistów dotyczy ortografii.
- "Zdanie zaczynamy wielką literą" – mówią jedni.
- "Nieprawda! Dużą!" – protestują inni.
Spróbujmy pogodzić obie strony.
Słownik języka polskiego (wsjp.pl) różnicuje znaczenia przymiotników „wielki” i „duży”. Rozmiar „duży” to ‘rozmiar powyżej przeciętnego’. Rozmiar „wielki” zaś to ‘rozmiar znacznie powyżej przeciętnego’.
Oznacza to, że w polszczyźnie jest miejsce dla obu liter: dużej i wielkiej! Dużą literą piszemy początek zadania, nazwy własne itp. Wielką literą sygnalizujemy emocjonalny stosunek do jakiegoś pojęcia (np. Miłość, Honor, Matka).
Od nazwy litery ważniejsze jest jednak to, byśmy nie nadużywali ortografii emocjonalnej w tekstach urzędowych. Nie oznaczajmy wielką literą: skróconych nazw urzędów, naszego urzędu – dla odróżnienia go od innych instytucji (nie: nasz Oddział, a: nasz oddział).
